AAR

2 października 1945 roku stacjonujące w Turcji amerykańskie bombowce B-52 wyleciały w kierunku Związku Radzieckiego. Około godziny 3:00, w dwóch równoległych nalotach zrzucone zostały dwie bomby atomowe - jedna doszczętnie zniszczyła stolicę Imperium Sowieckiego - Moskwę, druga poczyniła poważne zniszczenia w jednym z większych okręgów przemysłowych - Kujbyszewie.

W odpowiedzi, 2 godziny później, radziecki minister spraw zagranicznych Wiaczesław Mołotow wręczył amerykańskiemu sekretarzowi stanu - Jamesowi Byrnesowi notę dyplomatyczną, w której stwierdza, iż ów zdradziecki atak zostaje potraktowany jako akt wypowiedzenia wojny. W trybie przyśpieszonym ministerstwo obrony narodowej rozsyła do stacjonujących we wschodnich Niemczech, oraz w Austrii armii depesze z rozkazami jak najszybszego przejścia do ofensywy w kierunku Renu. Armia Czerwona rusza ku wyzwoleniu Europy Zachodniej spod jarzma amerykańskiego imperializmu, postępującej zgnilizny moralnej, oraz wyzysku siły robotniczej.


O godzinie 5:00 w całym ZSRR gaśnie prąd, jest to skutek decyzji Ministra ds. Gospodarki i Wojny Związku Radzieckiego - Borysa Vannikowa. Cała moc produkcyjna rosyjskich, oraz sprzymierzonych z Rosją federacji, fabryk zostaje przeznaczona na cele militarne. Przemysł zostaje przestawiony na produkcję wojenną. Po tragicznych doświadczeniach Moskwy i Kujbyszewa rozpoczyna się ewakuacja innych wielkich miast - Stalingradu, Leningradu, Rygi, czy Kijowa. Tysiące ludzi udaje się w kierunku granicy z neutralną Finlandią.

30 minut później zamrożone zostają plany rozbudowy radzieckiej floty czarnomorskiej. Czasowo wstrzymana jest cała produkcja, za wyjątkiem projektu budowy pierwszego radzieckiego reaktora atomowego w Omsku.

9:00 - dowodzona przez generała Gastilowicza, stacjonująca w Petsamo, 14 armia, będąca częścią szerokiego frontu karelskiego rozpoczyna marsz w kierunku norweskiego miasta - Vardo. Wedle danych wywiadowczych nie spodziewają się oni tam kontaktu z żadnymi siłami wroga. W tym samym czasie lotnictwo generała Martynowa rozpoczyna bombardowanie francuskich pozycji pod Insbruckiem, wciąż trwają walki z brytyjskimi samolotami nad Lubeką.

15:00 - Wojska I Frontu Białoruskiego generała Birjukowa wspierane przez siły II Frontu Białoruskiego Marszałka Voronova rozpoczynają atak na Lubekę. Związują w walce 5 brytyjskich dywizji piechoty i 1 francuską dywizję pancerną. Amerykańskie lotnictwo stacjonujące we Włoszech rozpoczyna serię nalotów na tereny Jugosłowiańskie, szczególnie mocno ucierpiały Kutna Hora i Prisztina, Brytyjczycy natomiast bombardują węgierski Gyor.

3 października rusza ofensywa na półwyspie koreańskim, dzięki ogromnej przewadze w ludziach i sprzęcie zwycięstwo armii radzieckiej na tamtym odcinku frontu wydaje się być pewnym. Dochodzi do wielkiego wymarszu wojsk sowieckich stacjonujących w Europie na front. Powoduje to niezwykłe obciążenie linii kolejowych, które z kolei prowadzi do braków w zaopatrzeniu fabryk na Rusi. Z tego samego powodu czasowo stają prace nad budową omskiego reaktora atomowego. Wedle informacji Igora Kurchatova reaktor powinien być gotowy dopiero we wrześniu 1946, lecz data owa wciąż pozostaje niepewną.

5:00 - poddają się amerykańskie wojska broniące dostępu do Seulu. Rozpoczyna się przygotowanie do wkroczenia do miasta. W tym samym czasie dochodzi do okrążenia wojsk alianckich w Lubece, wspartych w międzyczasie przez dodatkowych 7 dywizji piechoty. Rumuńskie okręty zacumowane w porcie w Konstancji zostają zbombardowane przez lotnictwo francuskiego, nie ma jednak doniesień o poważniejszych uszkodzeniach, lub zatopieniu jakiegokolwiek okrętu.

7:00 - Amerykanie poddają Chunchon, po krótkiej walce wycofują się na pozycje wokół Busan. Do wojsk atakujących Lubekę dołącza 31 Armia generała Golikova. Wynik walk o miasto wciąż jest niepewny. Południowoafrykańskie bombowce bombardują stacjonującą w Poznaniu 4. Gwardyjską Armię Pancerną. Do walki podrywają się stacjonujące w Krzesinach Yakolevy.

8:00 - Wojska Frontu Ukraińskiego stacjonujące w węgierskim Gyor, przy aktywnym wsparciu jednostek z Wiednia i Mariboru, atakują brytyjskie armie w austriackim Grazie. Po sprawnej akcji RAF-u doszczętnie zniszczony zostaje port w Konstancji. Wojska marszałka Koniewa przemieszczają się do Skopje, prawdopodobnie wezmą one udział w inwazji na Grecję.

14:00 - po sześciogodzinnej walce poddają się siły broniące Grazu, 3. Front Ukraiński tryumfuje. 27. Armia generała Kriponosa, wspierana przez siły z Ljubjany rozpoczyna wymarsz w kierunku Wenecji. Wciąż trwają problemy z transportem masy jednostek na front. Sprawę dodatkowo komplikują alianckie naloty, doszczętnie demolujące drogi i tory w Czechach, na Węgrzech i w Polsce.

4 października - 8:00 - Wenecja zostaje poddana. 7 godzin wcześniej połączone siły radziecko-polskie rozpoczynają przygotowywania do desantu na duńską wyspę Bronholm. Jak donosi wywiad - wyspa pozostaje niebroniona. Mimo rozlicznych wysiłków marszałka Voronowa wciąż nierozstrzygnięta pozostaje batalia o Lubekę. W czasie walk dwukrotnie dochodziło do taktycznego odwrotu części sił radzieckich, co zbliżyło je do zwycięstwa, lecz go w 100% nie zapewniło.

10:00 - Niewielkie kontrataki wojsk amerykańskich pod Seulem i Chunchon zostaje sprawnie odparte przez wysunięta czoła 5., oraz 39. Armii. 51. Armia generała Maslonikova atakuje stacjonujące w Teheranie 3 dywizje irańskie. Jest to początek radzieckiej ofensywy na Bliskim Wschodzie. 4 godziny później następuje odwrót wojsk irańskich spod Teheranu, miasto pozostaje niebronione. We Włoszech zaobserwowane zostają ruchy sił amerykańskich. Podążają one w kierunku północy kraju, do Mediolanu, oraz Turynu.

5 października - Alberto Artejo-Alvarez wręcza dyplomatom radzieckim akt wypowiedzenia wojny w imieniu nacjonalistycznej Hiszpanii Franco. Po raz kolejny rozpoczyna się pochód faszyzmu w Europie. Tym razem jest to faszyzm w wyjątkowo wrednej, imperialistycznej formie. Dawni wrogowie - Francja i Hiszpania - stają równo obok siebie, by powstrzymać siły rewolucji, narzucić wschodniej europie jarzmo złodziejskiego kapitalizmu i systemu nierówności społecznej. Hiszpańska agresja pokazuje, iż nazizm, mimo, że tak niedawno pokonany przez dzielne wojska Armii Czerwonej, wciąż jest żywy i jeśli Europa nie zjednoczy się - na nowo powrócą fascynaci polityki Adolfa Hitlera.

7:00 - końca dobiega bitwa o Lubekę. Pokonane siły brytyjskie opuszczają miasto, wycofując się podpalają mosty, co skutecznie przedłuża czas wkroczenia sił radzieckich. Bitwa poważnie nadwątliła siły 1. Frontu Białoruskiego, wstrzymując prawdopodobnie na okres od jednego do dwu tygodni wszelkie ruchy w tym rejonie. 3 godziny później powstrzymany zostaje kolejny kontratak pod Chunchon, ataki wojsk alianckich na południu Korei zaczynają przybierać quasi-partyzancki charakter. Jedna z wycofujących się z Lubeki dywizji niespodziewanie ostrzeliwuje znajdujący się w pobliżu sztab 1. Frontu Białoruskiego, ginie kilkunastu oficerów, a sam sztab przenosi się do Rostock.

18:00 - 28. Armia wkracza do Lubeki i momentalnie zostaje zaatakowana przez 2 dywizje brytyjskie w pełni sił. W akcie desperacji wycofuje się do Rostock. Całkowicie zniszczone miasto staje się na pewien czas strefą niczyją. 8. Armia Gwardyjska Marszałka Govorowa atakuje Norymbergę, bronioną przez legendarnego już dowódcę - Generała Patton. Tuż po wojnie zachęcał on amerykańską administrację do inwazji na ZSRR, która wedle jego słów powinna być rzeczą niezwykle prostą w wykonaniu. Po kilku miesiącach czekania wreszcie dane było mu stawić czoła siłom Kommiternu.

6 październik, godzina 9:00 - pod Vardo dochodzi do niewielkiego starcia z norweską dywizją piechoty. Pozwala to wysnuć przypuszczenie, że Norwegowie przygotowują się do odparcia radzieckiej ofensywy pod Hammerfest, lub Narwikiem, tak by uniemożliwić przerwanie dostaw szwedzkiej stali na Wyspy Brytyjskie. Po krótkiej potyczce zmuszeni są jednak wycofać się pod naporem przeważających sił 14. Armii. Godzinę później generał Golikov wkracza do Lubeki i odpiera aliancką kontrofensywę. Wymarsz wojsk niemiecko-radzieckich z Berlina rozpoczyna przygotowywania do ataku na Kopenhagę. Wedle informacji świadków to nie generał Patton dowodzi aliantami pod Norymbergą, dowódcą jest prawdopodobnie Francuz, marszałek de Monsabert.

14:00 - niewielkie starcie z aliantami pod Wenecją przerywa na moment marsz sił jugosłowiańskich. 2 godziny później po raz kolejny Rosjanie zostają wyparci z Lubeki. W sztabie radzieckim powstaje plan zakładający ofensywę omijającą feralne miasto. Wojska Frontu Białoruskiego liżą rany czekając na dalsze rozkazy.

7 październik, 10:00 - wojska sowieckie wkraczają do Grazu. W tym samym czasie załamuje się ofensywą pod Norymbergą, prawdopodobnie ze względu na działania zaczepne, rzekomo nieobecnego, generała Pattona. Ze względu na zdobycie Grazu do przodu posuwa się ofensywa austriacka, ogromne siły spadają na armie stacjonujące w Klagenfurcie. O 14:00 wydany zostaje rozkaz zatrzymania ostrzału Norymbergi, kolejna sowiecka ofensywa zostaje zatrzymana.

17:00 - Sowieci wkraczają do Vardo, mieszkańcy miasta witają wyzwolicieli wywieszonymi na oknach czerwonymi sztandarami. Zajęte zostają również południowokoreański Seul i duńska wyspa Bornholm. Ta ostatnia zostaje przekazana pod jurysdykcję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Rząd Edwarda Osóbki-Morawskiego przyjął to jako wspaniałomyślny gest przyjaźni polsko-radzieckiej.

8 października - podburzeni przez faszystowskich reakcjonistów, śniących o powrocie potęgi III Rzeszy, mieszkańcy Stralsundu zbuntowali się przeciwko władzy radzieckiej i zorganizowali się w jedną powstańczą dywizję. Na ich nieszczęście natychmiast zostali zaatakowani przez zmierzającą do Rostock 25. Armię generała Belova. Po hiszpańskiej agresji jest to kolejny dowód na to, iż faszyzm w Europie nie został jeszcze doszczętnie zmiażdżony.

2:00 - stacjonujące w Batumi siły odpierają brytyjsko-turecką ofensywę w kierunku zakaukaskich złóż ropy. 3 godziny później, po pięciogodzinnym boju pokonani zostają stralsundzcy reakcjoniści, większość z tych, którzy przeżyli i zostali wzięci do niewoli zostaje rozstrzelanych przez sądy polowe za zdradę Związku Radzieckiego. Ataki na Batumi powtarzają się około 8, oraz 10, a tymczasem o godzinie 11:00 pokonane zostają dywizje broniące Klagenfurtu.

10 października - z portu we Władywostoku wypływa sześć flotylli okrętów podwodnych mających za zadanie torpedowanie konwojów wiozących zaopatrzenie z Japonii do oddziałów walczących w Korei Południowej. Na wodach zatoki Władywostockiej dochodzi do starcia z amerykańskimi lotniskowcami USS Enterprise i USS Lexington. Do boju włączają się kolejne okręty zacumowane w porcie.

11 października - oddziały generała Moskalenki rozpoczynają wymarsz w kierunku greckiej Joaniny, oficjalne rozpoczęcie operacji greckiej. Wciąż trwa potyczka z amerykańskimi okrętami u wybrzeży Związku Radzieckiego, nie ma potwierdzonych informacji o jakichkolwiek zatopieniach.

8:00 - trwa nieformalne zawieszenie broni na froncie niemieckim, oprócz regularnych nalotów samolotów sił sprzymierzonych nie dochodzi do żadnych starć, wywiady obu mocarstw twierdzą, iż jest to cisza przed burzą, jaką ma być ofensywa na całej linii. Wciąż jednak pozostaje pytanie - czyja ofensywa?

20:00 - nalot południowoafrykańskich samolotów na port w Gdańsku, całkowitej zagładzie ulega polska flota wojenna pod dowództwem admirała Unruga. Jednocześnie 3 radzieckie okręty podwodne zostają zatopione w wyniku potyczki z amerykańskimi lotniskowcami, dowództwo radzieckich okrętów w Azji rozważa wycofanie ich z boju.

12 października - 37. Armia marszałka Koniewa dociera do Skopje, a kilka godzin później wyrusza w kierunku Edessy.